Laatste deel Inlandsbanan, Kiruna, Abisko & Ofotenbanan
- ankeschrijer
- 18 jun
- 5 minuten om te lezen
Dag 7 - Inlandsbanan - deel 4 & Dag 8 - Kiruna
Gisteren was het tijd voor het laatste deel van de Inlandsbanan: Jokkmokk - Gallivare. Dit is maar anderhalf uur met de trein, maar toch weer net zo mooi en bijzonder als de vorige delen. Omdat het in de avond kouder is, komen de elanden en rendieren meer te voorschijn en we hebben meer dieren op anderhalf uur gezien dan alle vorige dagen bij elkaar. Ook mooie rivieren en watervallen kwamen we tegen. Al met al, kan ik iedereen de Inlandsbanan aanraden: prachtige landschappen, bijzondere trein, vriendelijke mensen in de trein, dieren en een makkelijke manier van reizen.
Van Gallivare heb ik, behalve het leuke stationsgebouw, niets gezien. We kwamen pas om half tien aan en om 8u vanochtend had ik alweer de trein naar Kiruna. Ondanks dat er officieel geen midzomerzon meer is, blijft het toch 24-uur licht, ook om 0.00 was het nog steeds niet donker. Aangekomen in Kiruna kwam ik erachter dat het hotel boven een pub (waar je moet inchecken) ligt en die gaat pas om 15.00u open op maandag (andere dagen om 12.00). Maar daar stond ik dan met een vol koffer voor een gesloten pub. Na een uur buiten op een bankje gezeten te hebben, was ik er klaar mee en heb het hotel gebeld. Beetje het domme blondje gespeeld dat ik niet meer wijs kwam uit alle tijden en dat ik me afvroeg wanneer ik mijn koffer kon brengen. En het heeft gewerkt, het vriendelijke meisje zei direct dat ik naar boven kon komen om mijn koffer te dumpen, top!
Vanmiddag had ik een rondleiding door de ijzerertsmijn van LKAB geboekt. Erg indrukwekkend! Je gaat met de bus de mijn in tot 540 meter onder de grond, waar in een oude mijngang een bezoekerscentrum is ingericht. De gids deed het erg goed en wist elke vraag te beantwoorden. Het blijft een raar idee dat je door zo’n bezoekerscentrum te lopen terwijl nog eens 500 meter lager er nog volop gewerkt wordt. Elke nacht om 1.20 vinden de explosies plaats, elke nacht op hetzelfde tijd. Als je in de “rode” zone bent, dan kan je de grond voelen trillen (ik ben benieuwd, mijn hotel ligt in de rode zone). Het meest bijzondere aan de mijn en het dorp is toch wel dat het dorp elke paar jaar verplaatst wordt. Het centrum ligt op dit moment aan de rand van het dorp, maar moet voor 2035 ook verplaatst zijn. Omdat de ijzererts ader weer 300 meter lager, verder richting Kiruna ligt, wordt het gevaarlijk om er te wonen. Aangezien bijna het hele dorp leeft van of voor de mijn, is de gedachte: als we niet verhuizen dan moet de mijn dicht, geen werkgelegenheid meer en moeten we alsnog verhuizen, dus: we verschuiven het dorp. Sommige verkopen hun huis, andere gebouwen worden in het geheel verhuisd. Over een paar jaar is de kerk aan de beurt, niemand weet nog hoe ze de kerk gaan verhuizen, maar het gaat toch gebeuren... Morgen naar een Sami-kamp en dan verder naar Abisko.
Dag 9 - Kiruna, Kiruna en Abisko
Gisteren was het tijd om een bezoekje te brengen aan een Sami-kamp. Samen met de gids en nog een andere dame vetrokken we ruim op tijd richting het kamp, wat in een andere plaats lag: Jukkasjärvi. Hier ligt ook het ijshotel (in de winter). Helaas viel het kamp tegen, het was niet meer dan een klein museum en in Jokkmokk was de collectie vele malen groter en beter gespecificeerd. De gids probeerde er wel nog iets van te maken, maar ja. Wat wel erg leuk was, waren de rendieren in het kamp en hetzelfde als op de kinderboerderij kon je voer kopen en de rendieren voeren. Wat een schatjes zijn dat! Ik heb wel geleerd dat Rudolph, of stiekem travestiet is of wel een heel mannelijke naam heeft voor een vrouwtje. Alleen de vrouwtjes hebben namelijk een gewei in de winter. Na Rudolph, Dancer en hoe ze nog meer allemaal heten, zijn we nog even naar de kerk van Jukkasjärvi geweest. Een klein schattig kerkje, typerend voor de regio.
Als 2e onderdeel van de tour gingen we nog lunchen en koffie drinken. De gids woont aan de rivier en daar hebben we heerlijk gezeten, kampvuurtje erbij waarop zowel de koffie als de lunch is klaargemaakt. Ik kan me wel voorstellen dat mensen daar in de zomer een vakantiehuisje willen. Kan me wat minder voorstellen om daar het hele jaar te wonen, maar dat komt misschien ook omdat ik me gewoon geen voorstelling kan maken van hoe het daar in de winter moet zijn. Na de tour was het langzaam tijd om richting het station te gaan. Een van de plaatsen / gebouwen wat al verschuift is, is het station. Daarom moet je met een bus naar een tijdelijk station gaan. Aangekomen op dit tijdelijke station (bus rijdt direct weg), kwamen we erachter dat de trein meer dan 3 uur vertraging had. Helaas is er op het tijdelijke station niets, behalve een klein wachthuisje. Geen koffie, eten of een bus om terug naar het dorp te gaan. Uiteindelijk hebben we meer dan 4 uur moeten wachten op onze trein... Wel was de conducteur van de trein naar Stockholm zo lief om ons koffie en een broodje te geven.
Na 4 uur zaten we dan eindelijk in de trein, onderweg naar Abisko en wat is het mooi. Elke keer als je denkt mooier kan het uitzicht niet worden, wordt het weer overtroffen. Door de vele vertraging zou ik eigenlijk maar een paar uur in Abisko hebben. Aangezien dit de wandelplaats van Lapland is, heb ik mijn trein van vandaag omgeboekt naar de late trein in de middag, waardoor ik dadelijk toch kan gaan wandelen en genieten van het uitzicht.
Dag 10 - Abisko, Ofotenbanan
Wat kan ik eens schrijven over Abisko Nationalpark. Ik denk dat alleen WOW het kan omschrijven. Wat een prachtig park. Er zijn verschillende routes gemarkeerd variërend van 8 uur tot een half uur. Omdat ik de trein had omgeboekt had ik genoeg tijd om meer dan een route te lopen en ik ben begonnen met de 2 uur durende route. Achteraf niet helemaal 2 uur als je een beetje doorloopt, maar wel langer dan de andere die ik gedaan heb. Je liep langs de canyon omhoog tot aan de boomgrens. Uiteraard veel foto’s gemaakt, maar je krijgt het nooit op de foto zoals het daadwerkelijk was. Terug in het Turistenstation eerst een kop koffie en daarna nog de kleine wandeling van een half uur gedaan. Ook die was prachtig, maar stukken makkelijker te lopen. Na de lunch nog een tocht gemaakt van een uur, die uiteindelijk iets langer bleek te zijn. In principe was de hoofdroute van het Turistenstation naar de kust en dezelfde route weer terug. Aangezien ik geen zin had om dezelfde route weer terug te lopen, ben ik over een minipaadje langs de oever weer terug gelopen. Dit was iets langer, maar wel erg mooi. Eenmaal terug in het Turistenstation station nog een uurtje gelezen en toen was het tijd om weer verder te gaan met de trein.
Het Turistenstation is hotel, restaurant, hostel, backpackers verzamelpunt en winkel ineen. Overal zitten mensen, liggen mensen, ligt bagage en zijn er hoekjes ingericht om te zitten, lezen, bordspelletjes te spelen of gewoon een kop koffie te drinken. Het geeft wel een gezellige sfeer, maar (met name de bagageruimte en hoofdhal) er hangt ook een bijzonder geurtje: niet gewassen backpackers en iedereen die terugkomt van een wandeling wisselt van schoenen....
Iemand in de Inlandsbanan had me al verteld dat de treinreis tussen Abisko en Narvik de mooiste was die hij ooit gemaakt heeft en ik geloof hem. Langs fjorden, door de bergen, gletsjers, meren, noem maar op. Helaas waren de ramen van de treinen te smerig om ook maar 1 goede foto te kunnen maken. Misschien vanavond op de terugreis.
Opmerkingen