Villa de Leyva & omgeving San Agustin

Aangekomen in Villa de Leyva hadden we nog voldoende tijd om lekker te relaxen, zwemmen, in de sauna enz. Heerlijk! In de avond zijn we naar Plaza Major gelopen, indrukwekkend groot plein, met daarom heen diverse restaurants, bars, maar ook de grote kerk. Achter het plein lag een heerlijk restaurant en we hebben de eerste keer lekker buiten kunnen eten. Het eten was weer erg goed en deze keer hadden we ook nog een bierproeverij! In deze regio had je diverse bieren met smaakjes, o.a. Ananas, Passievrucht en....Chocolade. We hadden met onze tafel van alle smaakjes een flesje besteld en lege glazen. Was erg lekker!

Er was ons al verteld dat alles langzaam ging in de morgen en dat was absoluut waar. Alles zo zijn gangetje en vanaf een uurtje op acht konden we ontbijten om vervolgens om 10 uur in de bus te stappen. In de bus kregen we weer een update over de plannen en de staking van Avianca. In Colombia moeten bussen minimaal een dag van te voren aanvragen en overleggen welke route ze gaan rijden en wie in de bus zit. Uiteraard wordt daar een kleine fooi voor betaald. Om te voorkomen dat we en niet kunnen vliegen en niet met de bus kunnen, heeft André alvast een busroute laten reserveren. Het is nog steeds onzeker of we kunnen vliegen.

In Villa de Leyva is het weer elke dag hetzelfde, in de morgen bewolking en in de middag zon. Althans dat is wat André ons verteld heeft. Aangezien we naar een klooster gingen in de morgen, toch maar een lange broek aan een T-shirt met mouwen, wel heel optimistisch een korte broek in de rugzak meegenomen. Het klooster was een plek van stilte en binnen mochten we dan ook niet praten. Ik weet nog steeds niet wat ik ervan moet denken. Ik vond het niet overdreven mooi of bijzonder, maar van de andere kant ook wel leuk om te zien. Na het klooster zijn we verder gereden naar een wijnchateau in Villa de Leyva. Daar hebben we een rondleiding gekregen over het verbouwen van druiven op 2.000 meter boven zeespiegel en het produceren van wijn. Uiteraard ook een glaasje geproefd, prima wijntje!

We hebben ondertussen ook wat wegen gehad waarvan je je kan afvragen of het een weg mag heten. Maar nog steeds geen dangerous roads gevoel, alleen wat stoffig en smal. Na een heerlijke lunch op Plaza Major was het tijd voor een middagje vrije tijd (klinkt net alsof de rest heel zwaar was, wat niet zo is). Een groep is de berg opgelopen, een ander groepje is gaan fietsen en wij zijn gaan winkelen. Na een winkeltje of drie heb je alle winkels wel gezien. Tenminste, de basis toeristen souvenirs waren in alle winkels ongeveer hetzelfde. Alleen de kleding en sieraden verschilden. Beetje slenteren door de straatjes en eindigen met een stuk taart en goede koffie, kortom: erg relax. Misschien wel nog goed om op te merken: de bewolking is de hele dag gebleven, maar geen regen!

Tijdens het avond eten kregen we weer een update over onze vlucht: hij was nog niet gecancelled, wat een goed teken is. Allemaal online ingecheckt en toen weer wachten. Ondertussen was André toegevoegd aan de groepsapp en was de afspraak simpel: André zou om 6 uur een update sturen en afhankelijk van wel of geen vlucht moest je dan om 6 uur ook opstaan.

27 September 2017, 6.00u: BOG - NVA #9295: Scheduled! Nog steeds geen garantie voor vertrek, maar het ziet er veel belovend uit. Gisteren was het weer al niet wat het altijd zou zijn en deze morgen ook niet: een stralend blauwe lucht, heerlijk! We zijn wel iets vroeger in de bus gestapt, omdat er een aantal wegen afgesloten zouden worden voor een fietswedstrijd. So far, so good. Tot we 10 minuten onderweg zijn: ook onze back-up route was afgesloten, de wegen die niet gebruikt worden voor de fietswedstrijd, zijn afgesloten omdat ze die opnieuw gaan asfalteren. Aangezien onze chauffeur al eerder mooie route had, had ik nu ook alle vertrouwen erin dat we wel op tijd in Bogota zouden aankomen. De nieuwe route kwam langs Chinquinquira, dat is een bedevaartsoord waar een wonder is gebeurd (ik geloof een huilende Madonna). Was een leuk dorp met een prachtige kathedraal. Onderweg nog een paar kleine stops gehad en ja hoor, we waren ruim op tijd in Bogota. Daar nog een beetje file gehad, maar toch netjes op tijd op het vliegveld. Daar aangekomen was het nog even spannend of onze vlucht doorging, maar dat was het geval.

Na een uurtje vliegen zijn we alweer geland op het vliegveld van Neiva. Dat ging allemaal heel soepel en konden we makkelijk de temperatuur shock verwerken (van 20 graden naar 40 graden). Na snel even de koffers gedumpt te hebben, zijn we doorgereden naar de woestijn van Tatacoa. Ik moet zeggen hele bijzondere woestijn. Ik kan het niet uitleggen, dus zal een foto uploaden. Aangezien het overdag ongeveer 45 graden was, zijn we dus laat in de middag naar de woestijn vertrokken. Dit betekende ook dat we op het einde met zaklampen hebben moeten lopen. Ook een ervaring. Als afsluiter kregen we het lokale drankje van een klein soort passievrucht met cactus, heerlijk. Nu in het donker onderweg terug naar Neiva en donker is hier ook donker. Geen straatverlichting, niet tot nauwelijks bebouwing, dus donker. Maar wel met een prachtige sterrenhemel en op de achtergrond nog wat onweer......

Het hotel in Neiva was een modern hotel, mooie kamers, heerlijk eten en buiten een top terras. 's Nachts koelt het hier af naar 27 graden, erg warm dus, maar heerlijk om nog op het terras te zitten. Om 12 uur zijn we (letterlijk) van het terras afgestuurd, want tja sluitingstijd is sluitingstijd. Vanmorgen begon André met zeggen dat hij weer een hoofdpijn-avond had gehad: een deel van de weg die wij vandaag hadden moeten nemen is weggespoeld. Onze bus kan dat niet aan, omdat hij te laag is. Daarom gaan we een deel van dit programma morgen doen met een andere bus, die hier wel kan rijden (hopen we dan). Dat betekent ook dat we vandaag meer tijd hebben om meer stops te maken, die eigenlijk niet in het programma zitten.

Onze eerste stop was op de lokale vismarkt. Hier hebben we ook de eerste keer de Rio de Magdalena gezien. Op de vismarkt was het weer eens de vraag: wie bekijkt nu wie? Al was het hier misschien wel erg duidelijk: zij ons. Met name de blauwe ogen waren dit keer het punt van verbazing. Na een korte tijd weer in de bus gezeten te hebben, zijn we gestopt bij Patio de la Ceramica. Hier hebben we een rondleiding gekregen en uitleg over het hele proces. Ook onze chauffeur stond foto's te maken en als wij niet keken stond het personeel foto's van ons te maken. Ze hadden heerlijke empanada's gemaakt en het drankje van passievrucht werd ook geserveerd. Tijdens deze versnaperingen heeft André uitgelegd dat wij de eerste buitenlandse groep waren die een bezoek brachten aan hun atelier. Daarom werd ons ook gevraagd of we een groepsfoto konden maken. Eens kijken of we op hun Facebook pagina terecht komen.

De lunch was bij een Haciënda, super mooi en lekker eten! Ook hier bleken we weer een uitzondering te zijn en ja hoor, opnieuw een groepsfoto met de eigenaar. Is wel een leuke ervaring, hier zijn wij de bezienswaardigheid en niet andersom. De eigenaar was zo enthousiast dat we ook nog een rondleiding kregen en hij ons cacao heeft laten proeven (hing gewoon aan de bomen). Het vruchtvlees van zo'n cacao vrucht is echt heerlijk (zolang je er niet op bijt)! Nog een koffiestop gedaan bij een koffietentje met goede koffie en raad eens: ook hier werden wij op de foto gezet door de eigenaar. Eigenlijk hebben we de hele dag in de bus gezeten, maar het was echt heerlijk. Er was zoveel te zien onderweg, zoveel leuke stops en laten we niet vergeten: we hebben hier een top buschauffeur, Walter. Walter was ook diegene die alle stops had uitgezocht vandaag en zelf even hard meedeed aan foto's maken en de rondleidingen. Onderweg nog even wat muziek op en klaar!

Aangekomen in San Agustin was het al donker en kon je dus ook niets zien van het dorp en de omgeving. Wel was al snel duidelijk dat het weer een mooi hotel was: jacuzzi en raamloze kamers inbegrepen. Dat laatste betekent wel dat je echt alles hoort, honden, paarden, hanen, noem het maar op. Heeft ook zijn charme! Ons hotel heet Terrazas en voor een reden. Het is op een berghelling gebouwd en heeft dus letterlijk terrassen. Ik zit nu op de bovenste verdieping met een prachtig uitzicht over San Augustin en het Andes gebergte erom heen. Ik ken slechtere manieren om wakker te worden. Dadelijk gaan we met die andere bus naar het Archeologische park en vanmiddag terug naar de Rio de Magdelena (kijken of deze bus het wel aankan)!

Onze vervangende bus bleek een traditionele Chiva te zijn. Dit is een open bus, waar je letterlijk in moet klimmen. Helemaal geweldig, Colombiaanse muziek erbij en gaan. Het park was erg mooi, wel een paar pittige klimmen erin, maar dat was het zeker waard. Zeker boven op de berg, adembenemend uitzicht, een gids die panfluit en blokfluit speelde, gewoon wow. Onderweg hebben we nog koffiebonen gegeten, coca bladeren geproefd en nog andere planten. Ook dat was een erg leuke ervaring. Onze gids ging op de motor terug naar het dorp en er kon een passagier mee: ik dus. Helm? Wat is dat? Mooi.

In de ochtend hadden we de Chiva bus eigenlijk nog niet nodig, maar die huur je voor een hele dag. In de middag hadden we hem echt wel nodig en ja hoor, eindelijk een beetje Dangerous Roads gevoel. Ik weet niet hoe lang die weg al was weggespoeld, maar we hadden zeker een andere bus nodig. We zijn naar het punt gereden waar de Rio de Magdelena het smalst is. Wat een geweld en wat een stenen. Staan beneden aan de rivier en dan omhoog kijken naar het Andes gebergte: gewoon niet te beschrijven! Zo meteen nog eten in het dorp en onze gids van vandaag neemt ons mee op stap. Ben zeer benieuwd....