Vliegreis, Bogota & een zoutkathadraal

Zaterdag 23 september 2017, 4.30u, de taxi staat voor de deur en mijn avontuur naar Colombia kan eindelijk beginnen. Eigenlijk zijn er maar twee reacties op het moment dat ik vertel dat ik naar Colombia ga: wat gaaf of is dat niet gevaarlijk? Iets er tussenin heb ik geloof ik niet gehoord. Ook gisteren, heb ik redelijk vaak te horen gekregen: kom je wel veilig terug? Dat ben ik uiteraard van plan, en ja Colombia kan gevaarlijk zijn, maar is niet gevaarlijker dan elk ander Zuid-Amerikaans land, sterker nog Brazilië is gevaarlijker dan Colombia. Momenteel is het in veel andere plaatsen gevaarlijker, ja ik zal voorzichtig zijn en nee, ik ga niet naar de grens met Venezuela en nee, ik ga niet in mijn eentje door de jungle trekken. Kortom: ik ga gewoon genieten van een top vakantie (hoop ik dan natuurlijk).

Maar goed, terug naar 4.30u deze morgen. Max Verstappen de 2e kwam me ophalen om naar het vliegveld te gaan. Heb nog even gedacht, hoezo veilig terugkomen? Ik kom niet eens aan in Colombia met deze coureur. Op het vliegveld aangekomen bleek een groep senioren op Cruise te gaan en zij moesten dezelfde vlucht naar Amsterdam hebben. Geen grap, maar deze groep had zoveel bagage bij dat mijn koffer een priority sticker heeft gekregen, om er zeker van te zijn dat hij mee kon op de vlucht…… Was een mooie groep, Armani spijkerbroeken, Louis Vuitton koffer (ja de grote) en laten we vooral Fifi niet vergeten, die ook mee moest. Cabaret op de vroege morgen. Met een kleine vertraging een vlekkeloze vlucht naar Amsterdam en daar was het tijd om een gedeelte van mijn medereizigers te treffen. Negen van de dertien hadden zich aangemeld op een groepsapp en we hadden afgesproken bij de Starbucks. Een tiende hebben we bij de gate “gevonden”, de andere drie zijn nog een verrassing.

En nu in het vliegtuig. Uiteraard ben ik een enorme bofkont: de plek naast mij is leeg…… Te mooi om waar te zijn? Ja dat klopt, de plek daarnaast is bezet door een meneer met hele gore vlechten, een vies vuil wit gewaad en zonder armen. Hij stinkt gelukkig niet, maar helemaal schoon is hij zeker ook niet. Ik moet zeggen, ben wel een beetje geïrriteerd door de cabin crew. Ik vind het niet erg om een medemens te helpen, maar na het open maken van de helft van zijn bakjes voor het eten (de andere helft is gedaan door de mannelijke steward), zijn oordopjes (!!!) indoen ben ik er wel klaar mee. Ik bedoel, ze krijgen er dik voor betaald lijkt me. Net maar even gedaan alsof ik sliep toen hij weer wat wou. I know, is niet aardig, maar toch! Gelukkig is de reistijd iets minder dan gedacht, tien uur in plaats van elf. Is toch weer een voordeel. Ondertussen al de helft erop zitten, dus nog maar een paar uurtjes. Jeetje dat klinkt wel heel optimistisch. Nieuwe poging, ppffff nog 5 uur. Ja dat klinkt al meer hoe ik me voel. Dadelijk toch nog maar even een film kijken en dan zijn het nog maar drie uur…. We komen er wel.

Vlak voor we aankwamen en we al boven Bogota vlogen, was er opeens een flits even geen licht en toen vlogen we weer verder. Direct nadat de piloot het toestel aan de grond had gezet en we best even moesten wachten voordat de deuren geopend werden, heeft de piloot ons ingelicht dat we door de bliksem geraakt waren. Ben blij dat hij dat niet eerder heeft gemeld en misschien maar goed dat ik dat eens meegemaakt hebt. Aangekomen in Bogota ging alles verrassend soepel, binnen een uur zaten we in de bus. Paspoort controle, bagage ophalen en pinnen, allemaal binnen een uur. Onze gids André vertelde in de bus waarom alles zo soepel is verlopen. De grootste luchtvaartmaatschappij van het land Avianca heeft gisteren gestaakt. Voor ons goed, maar het kan nog gevolgen gaan hebben. Een andere groep is daardoor met de bus van Medellin naar Santa Marta moeten gaan (16 uur). Ook wij moeten nog 2x met deze maatschappij vliegen. Duimen dat de staking snel over is.

Doordat alles zo soepel gegaan was op het vliegveld hadden we tijd over en hebben we een korte stadswandeling gemaakt om een eerste indruk te krijgen van de stad. Het centrum doet me erg denken aan Trinidad in Cuba. Kleine straatjes, veel barretjes en overal muziek. De sfeer was aan de ene kant erg gezellig (was dan ook zaterdagavond) en de andere kant staan op elke hoek van de straat politie, militairen of private security mensen met rottweilers. Na een heerlijk diner in een erg gezellig restaurantje, waren de meeste toch wel doodmoe (had de 24 uur wakker al aangetikt) en zijn teruggegaan naar het hotel. Nu mezelf geestelijk aan het voorbereiden op een fietstocht door Bogota….

Fietsen in Bogota en op weg naar Villa de Leyva.

Allemaal uitgerust met een (redelijke) fiets en een fietshelm begon onze fietstocht door Bogota met een local guide Nicolas. We zijn begonnen met downhill te fietsen op weg naar een lokale fruitmarkt. Daar hebben we diverse soorten fruit geproefd, van heel lekker tot fruit wat je snel weer wil vergeten. Tegenover de markt lag een kroeg met daarachter een plaats waar je Tejo kan spelen. Tejo is een kroegsport waar het vooral om het plezier en het bier gaat. Vanaf een bepaalde afstand moet je een stalenschijf in een kleibak gooien. De kunst is om in de kleibak de witte driehoekjes met kruitpoeder te raken die weer op een metalen ringen liggen. Met andere woorden: laat het kruit ontploffen. Ondertussen drink je bier en moedig je je teamgenoten aan. Omdat het in Nederland wel al tijd was om bier te drinken en wij nog een beetje in dat ritme zitten, hebben wij ook maar een biertje gedronken en geoefend met gooien. Is nog best moeilijk, ik heb wel twee punten gehaald, maar helaas geen knal.

Toen gingen we verder downhill om richting de graffiti wijken te fietsen. Het is best wel bijzonder om over de grote avenue te fietsen waar je de dag ervoor nog in de file hebt gestaan. Het was ook heel druk, fietsers, skaters, wandelaars enz. Nadat Nicolas ons veel heeft verteld over de graffiti, het waarom en wat het betekent zijn we weer verder downhill gegaan, richting het Centre for Memory. Dit is een centrum als nagedachtenis aan alle slachtoffers de laatste jaren gevallen bij de burgeroorlogen. Vanaf daar zijn we terug gefietst naar het centrum van de stad. Aangezien we de heenweg alleen maar downhill zijn gegaan, kun je wel raden hoe de terugweg was….Bijna op het einde hebben we nog een stop bij het hotel gemaakt. Dit was niet echt gepland, maar het centrum was geblokkeerd door de Marching band contest voor scholen. Was wel leuk om te zien, maar schijnbaar waren de mannen in onze groep nog veel interessanter voor de schoolmeisjes. Vooral Erik en Jochem, allebei blond en de een zal zeker 1.90 zijn en de ander passeert de twee meter grens. Na veel gegiechel, heeft Erik maar zelf aangeboden om met ze op de foto te gaan en toen waren de remmen los. Diverse groepsfoto, selfies enz enz. Opeens waren wij allemaal de attractie.

De lunch was het traditionele gerecht: Ajiaco soep. Een grote kom soep met veel kip, mais, aardappel, kappertjes en rijst en avocado ernaast. Het zal vast erg voedzaam zijn, maar ik kan hem afvinken van mijn lijstje en betwijfel of hij er ooit nog eens op komt. Aangezien we de fietsen weer hadden ingeleverd zijn we naar het goudmuseum gelopen. De 7e straat geeft je een Ramblas gevoel, overal verkopers, artiesten, muziek. Kortom erg leuk om te lopen en de sfeer te proeven en hier zijn ze helemaal niet opdringerig, geen mensen die achter je aan blijven rennen om hun spullen te verkopen. De zwervers zijn af en toe wel opdringerig, maar zodra ze een politieagent zien, haken ze af en laat hier nou heel veel politie rondlopen. Ik vond het goudmuseum niet zo’n succes, maar dat komt misschien ook omdat het heel druk was en je dus niet goed alles kon zien en lezen. Na het goudmuseum was het tijd om de Monserrate op te gaan. Wel een redelijke klim om überhaupt bij de kabelbaan uit te komen, dan merk je wel dat Bogota op een hoogte van 2,500 ligt. Vanaf de Monserrate heb je een geweldig uitzicht over Bogota en dan zie je pas hoe groot die stad is.

Bogota heeft meer dan 8 miljoen inwoners, maar er is maar heel weinig hoogbouw. Daardoor is de oppervlakte enorm. Toen we terug naar beneden gingen, begon een beetje te regenen (de rest van de dag droog en ook zon gehad) en opeens waren alle straten helemaal leeg. Zo bizar, een miljoenen stad maar gewoon lege straten. Ook toen we ‘s avonds gingen eten, gewoon uitgestorven. Volgens André komen we er morgen wel achter hoe druk de stad is en dan vertrekken we uit de stad. Schijnbaar wist onze chauffeur een sluiproute, want we hebben geen file gezien deze morgen. Het duurde wel even voor we de stad uit waren, maar dat had meer te maken met de grootte van de stad en niet met het verkeer.

André heeft veel verteld over de stad en de systemen in de stad. Met systemen wordt bedoeld het administratiesysteem. Afhankelijk van in welke wijk je woont moet je volgens een factor systeem voor energie, water, internet enz. betalen. Woon je in een sloppenwijk is de factor 0, woon je in de duurste wijk dan is de factor 6. Van de ene kant is dat een goed systeem, van de andere kant betekent dat ook dat als je in een bepaalde wijk geboren bent, je bijna niet meer naar een betere wijk kan gaan. Simpel weg omdat het dan te duur is. Ook wel grappig is de maatregel die getroffen is om de hoeveelheid auto’s tegen te gaan. Hoe het zou moeten functioneren: op de ene dag mogen auto’s uit de wijken met een oneven nummer rijden, de volgende dag alleen auto's uit even wijken. Hoe het feitelijk functioneert: je gaat naar het administratiekantoor, je betaalt een fooi en krijgt een tweede kenteken op een ander wijknummer. Iedereen bezit dus nu twee auto’s.

Na een relatief korte rit was onze eerste stop de Zoutkathedraal in Zipaquira, Onze gids had een hele uitgebreide beschrijving van alle kapelletjes, de kathedraal, de mijnen zelf en alles erom heen. Ik moet zeggen, het was erg indrukwekkend en ook super mooi. Eigenlijk was het precies volgens de plaatjes. Is het toeristisch: ja en nee. Het is zeker toeristisch met op het einde winkeltjes met souvenirs. Van de andere kant wordt de kathedraal ook nog daadwerkelijk gebruikt als kerk en nog belangrijker de mijnen zijn ook nog actief. Vanaf de Zoutkathedraal tot Villa de Leyva is ongeveer 180 km, maar daar doe je wel 3 uur over. Ik moet zeggen de wegen zijn niet eens slecht en tot nu toe ook nog geen Dangerous Roads gevoel, maar wel veel bochten en vrachtwagens.

De route gaat midden door de Andes. Net als voorgaande reizen is het ook nu geen straf om in de bus te zitten. Veel te zien, de natuur, de huizen, de dieren (gaat hier niet verder dan koeien, kippen, ezels en honden). Met name de natuur is prachtig. Ik geloof niet dat ik al eens zoveel verschillende kleuren groen heb gezien. Ook zie je met toch wel regelmaat Colombianen te paard, met de grote hoeden op, ook paard en wagen is in deze streek geen uitzondering. Het is wel heel moeilijk om op de foto te zetten, zeker ook omdat we hier niet kunnen stoppen. Villa de Leyva ziet er tot nu toe erg vriendelijk uit. Het hotel is prima, zwembad is heerlijk en we gaan zo de restaurants bekijken. Morgen naar het klooster en naar een wijnboerderij....